Mystery White Delivery Boy
Terwijl de flanellen houthakkershemden en gruizige stemmen ons aan het begin van de jaren negentig om de oren vlogen en de mate van mannelijkheid werd bepaald door de lengte van je bakkebaarden, was daar ineens die jongen. Een erg mysterieuze, welhaast vrouwelijke jongen. Tenger, schuchter. Met een stem als een engel. In kleine kring werd hij steeds bekender, door zijn optredens in een kleine coffeeshop in New York, waar hij covers speelde van Leonard Cohen, Nina Simone, Bob Dylan en Led Zeppelin. Maar ook voorzichtig eigen werk. Zijn enige studioalbum verscheen in 1994, Grace. Men was verbijsterd. Zoveel schoonheid, originaliteit, op één plaat. Maar vooral: zo ánders. Bob Dylan noemde hem onmiddellijk een van de grootste songwriters van het decennium. David Bowie verklaarde dat als hij tien platen mee mocht nemen naar een onbewoond eiland, Grace zeker mee moest. Vele tournees over de wereld volgden, tot hij in 1997 besloot zich terug te trekken uit zijn hectische leven en neer te strijken in Memphis, Tennessee. Daar zou hij rustig kunnen werken aan een nieuwe plaat. Toen hij er vier maanden woonde, verdronk hij, in een zijarm van de Mississippi, onder nog altijd mysterieuze omstandigheden. Jeff Buckley was dertig jaar oud.
Exclusief voor WAHWAH reisden journalist René Sommer en fotograaf Bob Bronshoff naar Memphis, op zoek naar verhalen.
Verder in dit nummer Huub van der Lubbe over de koning van de keelklank, Theo van Es; Renzo Verwer over de wederkomst van Hans de Booij; Helga Walop over een ontmoeting met Bonnie Raitt; en Jaap Boots over de totstandkoming van een bescheiden klassieker.
Fijne zomer!
De redactie
Recensies:
Lees hier de recensie van WahWah6 in Drijfzand
Lees hier de recensie van WahWah6 in Plato Mania
|
|
|
|
