Easy Aloha’s
Column: Welklinkende nietszeggendheid
Dare van Gorillaz is een perfect voorbeeld van een goede nietszeggende poptekst. Het komt nergens vandaan, het gaat nergens heen en intussen gaat het nergens over.
Lees meer in WAHWAH 1
Didi de Paris
Hey punk, where you goin’ with that flower in your hand?
De Paris herdenkt Johnny Rotten
Op een vrijdagavond, in december 1976, in het stomste dorp van het noordelijke halfrond, leerde ik Johnny kennen. Niks te vroeg. Ik zat al drie maanden in een lerarenopleiding. Voor iets anders deugde ik niet. Ruim anderhalf jaar gaapte tussen mij en het diploma en reeds was de verveling onbeschrijfelijk. Ik besloot mij te bezatten.
Lees meer in WAHWAH 1
Kees ’t Hart
De verkeerde kant van Jack Scott
Vetkuifologie voor gevorderden
Een paar weken geleden kocht ik de dubbel-cd Baby she’s gone van Jack Scott. Bevat al zijn liedjes uit de periode 1958-1962. Ook nog wat nummers van heel wat later, uit de jaren ’90, maar daar heb ik tot nu toe nog niet naar geluisterd, al die comebacks, daar heb ik niks mee. Hou toch op met die comebacks. Ik wist tot nu toe vrijwel niks over deze teeny bopper zanger, al ken ik zijn repertoire al eeuwen. Ik herinnerde me van vroeger nog wel zo ongeveer hoe hij eruit zag: een smal gezicht met een donkere vetkuif. Maar nu ik de informatiefolder erbij gelezen heb, weet ik het helemaal: het was een mooie, vijftiger jaren jongen, met een colbertje en een das. Zie de film Greas maar haal daar de parodie van af. Nette Italiaanse jongen ook nog. Hij heette niet Jack Scott, maar Giovanni Domenico Scafone (wist ik niet), werd op 28 januari 1936 geboren in een klein plaatsje in Canada, maar verhuisde later naar Amerika, woont nu with his family in Californië. Je kunt het je niet voorstellen: hij is nu dus 71. Waarom is hij niet doodgegaan toen de rock-’n-roll dood ging, ergens in 1963? Dat was voor iedereen beter geweest. Gelukkig staan er geen recente foto’s van hem bij, je moet er niet aan denken: Jack Scott met z’n kinderen (drie uit zijn eerste en vier uit z’n tweede huwelijk) en kleinkinderen.
Lees meer in WAHWAH 1
Jan Donkers
Something happened
Een ontmoeting met Joe South
Het op een na mooiste cadeau dat ik kreeg bij mijn VPRO-afscheid van Radio 3 in 1988, was een interview dat Fred Hermsen, producer extraordinaire van De Wilde Wereld, Gonzo Radio en Nozems á Go Go voor me had geregeld met Joe South. Het werd me live tijdens mijn afscheidsprogramma meegedeeld en ik was te verbijsterd om adequaat te reageren. Ik was er namelijk sinds jaren van overtuigd dat Joe volstrekt onbenaderbaar was, een onmogelijk geval, een pillenjunk wiens creatieve hoogtepunt ver achter zich lag, een man die dertien jaar geleden zijn laatste plaat had gemaakt en al bijna twee decennia geen interviews meer had gegeven.
Lees meer in WAHWAH 1
Auke Kok
Joost mocht het weten
Op stap met Willem van Kooten
Met een klap belandt zijn handpalm op het pookje van zijn BMW. ‘Wel verdorie.’ We rijden door de bossen van Lage Vuursche, mooi najaarsweertje, op weg naar een boekpresentatie, waar hij tal van oude bekenden zal ontmoeten. Dus hoezo, wel verdorie? Welnu, Willem van Kooten heeft de autoradio zojuist op Arrow Jazz FM afgestemd – niet zo verwonderlijk, hij is eigenaar van dat station – en zijn passagier heeft gezegd dat hij daar regelmatig naar luistert. ‘Veel mensen vertellen mij dat,’ zegt Van Kooten, ‘maar in de luisterrapporten zie je dat niet terug.’
Hij heeft gebeld met die mensen: jullie getallen kloppen niet. Haalt allemaal niks uit natuurlijk. Waarom scoren zenders als Sky Radio en Radio 538 torenhoge percentages in de luisterrapporten? Duim en wijsvinger doen alsof zij centen tellen. ‘Ik heb het sterke vermoeden dat er geschoven wordt,’ zegt hij. ‘Al is dat lastig te bewijzen.’
Lees meer in WAHWAH 1
Leon Verdonschot
‘Het begeleiden van lastige mensen, dat is wat wij doen’
Monoloog van Leo, rock-’n-rollmanager te Eindhoven
‘Neem laatst.
El Guapo Stunt Team, een Belgische bandje van me, is op tour. Dus ik bel Jethro, de gitarist. Zeg: “Hé Jethro, effe over die tour.”
Wist-ie dus niet meer. Die hele tour: vergeten. Hij was bij zijn ouders en bedacht zich na mijn telefoontje dat hij dan wel wat kleren moest inpakken. Loopt hij bij zijn ouders met een grote sporttas naar de wasmand en gooit hij die tas gewoon vol met alles dat daar ligt.
Roel Bentz van den Berg
Iets sterks graag
Schrijven over rock-’n-roll
Een eenzaam en traag, met beblaarde duim, aangeslagen twee akkoordig gitaarloopje op repeat, als in een Indiase ragga of een tranceblues van John Lee Hooker, en een stem zo gruizelig als een sintelbaan na een motorcross:
I need something heavy
to keep me moving in the right direction
I need something heavy
to keep my sanity, I need some satisfaction.
Van meet af aan is duidelijk dat er een beroep zal worden gedaan op noodweer – hoe de beschuldigingen ook maar mogen luiden.
Lees meer in WAHWAH 1
WAHWAH Launch Party
Op 1 maart jl. vond de WAHWAH Launch Party plaats in Café Pakhuis Wilhelmina. Live speelden
Ellen ten Damme (zang), Bartel Bartels bas (alias Prof. NOMAD), Ross Curry gitaar (Shamus/SIN/Ren Lenny Ren), Robin Berlijn gitaar (Ellen ten Damme), Stephan vd Meijden drums (Independent), Easy Aloha's (DJ)
Jan Kuitenbrouwer, Ellen ten Damme
|
